کدخبر: 32749

چگونه بفهمیم کودکمان اضطراب دارد؟

علائم اضطراب در کودکان باید به درستی شناسایی شود تا به تشخیص و مداخله به موقع کمک کند.

آنچه دیگران می خوانند:

بسیاری از کودکان گاهگاهی احساس غم ، ناامیدی و ترس را تجربه می کنند. با این حال ، اشکال مداوم یا شدید ترس و نگرانی می تواند ناشی از اضطراب باشد. اضطراب یکی از شایع ترین اختلالات بهداشت روان در کودکان و بزرگسالان است که بیش از ۲۰٪ کودکان و نوجوانان را مبتلا می کند. اضطراب می تواند دلایل مختلفی داشته باشد ، مانند سابقه خانوادگی اختلالات اضطرابی ، رفتارهای آموخته شده از اعضای خانواده و وقایع استرس زای زندگی.

تشخیص اضطراب در کودکان خردسال ممکن است دشوار باشد. کودکان خردسال مبتلا به اضطراب معمولاً ساکت و خوش رفتار هستند و بنابراین این ویژگی ها اغلب ممکن است توسط اعضای خانواده و معلمان آنها نادیده گرفته شود. متناوباً ، آنها می توانند مخل و ​​آزار دهنده باشند ، و به همین ترتیب به عنوان یک بچه “بد” برچسب گذاری می شوند. در هر دو موقعیت ، کودکان مبتلا به اضطراب قادر به دریافت پشتیبانی از سلامت روان خود نیستند.

علائم اضطراب در کودکان

بدن به طور معمول با تحریک ترشح هورمون های استرس به خطر پاسخ می دهد. پاسخ استرس (‘جنگ یا پرواز’) بر ضربان قلب ، تنفس ، عضلات ، اعصاب و هضم تأثیر می گذارد. با این حال ، افراد مبتلا به اضطراب از یک واکنش “جنگ یا گریز” بیش فعال رنج می برند ، که منجر به علائم اضطراب می شود.

علائم اضطراب در کودکان می تواند شامل ترس شدید ، تحریک پذیری ، عصبانیت و تغییر روحیه باشد. علائم اضطراب همچنین می تواند شامل مشکلات خواب شبانه ، خستگی ، سردرد یا معده درد باشد. علائم اضطراب در کودکان معمولاً زمانی مشخص می شود که علائم در مدرسه ، خانه یا فعالیتهای اجتماعی تداخل ایجاد کند.

متأسفانه ، اضطراب درمان نشده می تواند منجر به افسردگی ، عملکرد ضعیف در مدرسه ، دشواری در پیشرفت شغلی ، عقب ماندگی در روابط و تجارب اجتماعی ، افزایش مصرف مواد و کاهش کیفیت زندگی شود.

اختلالات اضطرابی

کودکان مبتلا به اضطراب بسته به اختلال اضطراب علائم متفاوتی خواهند داشت.

  • اختلال اضطراب عمومی باعث نگرانی و تفکر بیش از حد کودکان به صورت روزمره می شود که منجر به عدم تمرکز و بی توجهی در مدرسه می شود. ممکن است حضور آنها در مدرسه ضعیف باشد ، زیرا نگرانی باعث احساس اضطراب ، بیماری یا خستگی می شود. آنها ممکن است شروع به اجتناب از فعالیتهای روزمره کنند و از بسیاری از افکار منفی در مورد نمرات ، مسائل خانوادگی و روابط با همسالان رنج می برند.

  • کودکان مبتلا به اختلال وحشت دچار حملات وحشت ناگهانی و مکرر می شوند. حمله وحشت یک حمله غیرمنتظره از ترس یا ناراحتی شدید است که می تواند همراه با قلب تند ، لرزیدن ، تعریق ، تنگی نفس ، حالت تهوع ، ترس از دست دادن کنترل و ترس از مرگ باشد. اگر کودک شما حداقل با دو حمله وحشت روبرو شود و به دنبال آن یک ماه نگرانی در مورد حمله مجدد یا “دیوانه شدن” وجود داشته باشد ، اختلال وحشت تشخیص داده می شود.
  • اختلال اضطراب جدایی زمانی اتفاق می افتد که کودکان ترس از جدا بودن از والدین یا مراقبان را از بین نبرند. این ممکن است به این معنی باشد که آنها به والدین خود چسبیده اند و از رفتن به مدرسه ، اردوگاه یا خواب در خواب خودداری می کنند ، که منجر به کاهش حضور در مدرسه و عملکرد ، جدا شدن از همسالان و دشواری در حفظ دوستی می شود. کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی غالباً افسرده ، گوشه گیر و بی علاقه به نظر می رسند. این اختلال بیشتر در کودکان بین هفت تا ۹ سال دیده می شود.
  • اختلال اضطراب اجتماعی ترس بیش از حد از موقعیت های اجتماعی مانند مدرسه ، مهمانی ها و باشگاه های ورزشی یا تفریحی است. کودکانی که به این اختلال اضطرابی مبتلا هستند ، غالباً خودآگاه ، پریشان و خجالت زده می شوند. آنها معمولاً در موقعیت های اجتماعی ارتباط چشمی کمی برقرار می کنند یا با صدای بسیار نرم صحبت می کنند. کودک خجالتی یا ساکت بودن با اختلال اضطراب اجتماعی بسیار متفاوت است.
  • کوتاهی انتخابی یک اختلال اضطراب در دوران کودکی است که وقتی کودک مرتباً در بعضی از موقعیت های اجتماعی صحبت نمی کند اما قادر به برقراری ارتباط راحت در محیط های دیگر است ، تشخیص داده می شود. توهین انتخابی می تواند به طور قابل توجهی زندگی کودکان را مختل کرده و مشارکت آنها را در فعالیت های معمول کودکی قطع کند. میانگین سنی تشخیص توهمی انتخابی در پنج سالگی است.
  • ترس در دوران کودکی رایج و مورد انتظار است. با این حال ، ترس می تواند به ترس های خاصی تبدیل شود که باعث ایجاد ترس شدید می شود و متناسب با شرایط نیست. فوبیا می تواند شامل ترس شدید از حیوانات ، عنکبوت ، سوزن ، خون ، رعد و برق یا تاریکی باشد. این ترسهای غیرمنطقی می تواند به صورت گریه ، دلهره ، چسبندگی و پرهیز از موقعیتی که از آن می ترسند ظاهر شود.

وسواس و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) ارتباط تنگاتنگی با اختلالات اضطرابی دارند. اختلال وسواس فکری با افکار سرزده و اجبار به انجام مکرر روال برای کاهش اضطراب مشخص می شود. کودکان مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه ممکن است از اضطراب شدید ، تحریک پذیری و اجتناب از افراد ، مکان ها یا فعالیت ها به دنبال یک رویداد استرس زا یا تهدید کننده زندگی رنج ببرند.

 

درمان اضطراب در کودکان

درمان اضطراب به عنوان یک مشکل بهداشتی جدی مهم است. در صورت مشاهده علائم اضطراب در والدین ، ​​والدین باید از آنها کمک بگیرند. راهکارها و ابزارهای عملی در دسترس است که به والدین کمک می کند اضطراب کودک خود را کنترل کنند. والدین می توانند برای کسب اعتماد به نفس و مقابله با اضطراب به فرزندان خود بیاموزند که در مورد احساسات خود صحبت کنند ، با ترس آنها روبرو شوند و ریسک کنند.

اختلالات اضطرابی در کودکان معمولاً با درمان شناختی رفتاری (CBT) درمان می شوند. شناخت درمانی،رفتاری، گفتاری درمانی است که مهارت ها و فنونی را به کودکان می آموزد که می تواند به آنها در کاهش اضطراب کمک کند. برای کاهش احساس اضطراب می توان از داروهای ضد اضطراب نیز استفاده کرد ، اگرچه یافتن درمانی که برای کودک و خانواده شما مناسب باشد ممکن است زمان ببرد. روش های درمانی برای کودکان می تواند شامل راهکارهایی باشد که به آنها کمک می کند تا کمتر احساس نگرانی کنند و عادات سالم تری داشته باشند ، مانند خوردن غذای مقوی ، افزایش فعالیت بدنی ، خواب کافی و دریافت حمایت اجتماعی.

 

ارسال نظر: